نپال؛ سرزمین کوه و اندیشه

نپال نه در آفریقاست و نه در آمریکای لاتین. بلکه کشوری در همسایگی چین و هند است. از آسیای کهن با تمدنی باورنکردنی و در عین حال، لبالب از خرافه‌های غریب. نپال، تنها کشور دنیاست که آیین هندوییسم، آیین غالبش است. هندوییسم، دین محسوب نمی‌شود. چون پیامبر مشخص و کتاب واحدی ندارد. تعداد خدایان از شمار خارج است و همین تنوع، نپال را پیچیده کرده است. در نگاه اوّل، خرافه‌ ها به نظر می‌رسند؛ بتکده‌های بزرگ و کوچک در کنار خیابان، مغازه‌هایی که مجسمه‌های خدایان را می‌فروشند. امّا فراتر از این پراکندگی وسیع، طبیعت انسان نهفته است. از تزویج طبیعت زیبای نپال و دره‌های سرسبزش با روح انسان‌هایی که کم‌تر با محیط خارج تماس داشته‌اند، فرهنگی ایجاد شده است که مشابهش را جایی دیگر نمی‌توان پیدا کرد.

nepal-cover

 

سفر نپال، اوّلین سفرم به خارج از ایران بود. فروردین سال ۱۳۸۷، دو هفته برای مدرسه‌ی نجوم و اخترفیزیک با کمک‌ هزینه‌ی اتحادیه‌ی بین‌المللی نجوم، به کاتماندو رفتم. کاتماندو، پایتخت نپال و محصور در بین رشته‌کوه هیمالیا است. نپالی‌ها این منطقه را دره‌ی کاتماندو نامیده‌اند. نپالی‌ها فقیرتر از تصور و در عین حال، مهربان‌تر و خونگرم‌تر از حد باور هستند.سفرنامه‌ی نپال، حاصل مشاهداتم از کاتماندو است. مشاهده‌ی آشفتگی و کشف. نسخه کم حجم (بدون عکس، ۶۵۰ کیلو بایت) و نسخه حجیم (به همراه عکس، ۲.۶ مگا بایت) آماده دانلود هستند.